november/ december 2011
Godenzondes dupe van gokschandaal, onkunde of onbeduidendheid?
Soms is bier om kwart voor twaalf in de morgen lekker,………………….soms niet.
Godallemachtig, wat zaten wij, spelers van het tweede elftal van de voetbalvereniging Veelerveen, Godenzondes een partijtje heerlijk trots te wezen op ons zelf, in de kleedkamer van de vv Haren. Vier wedstrijden gespeeld, tien punten, gedeelde koploper in de reserve derde klasse F. We hadden zojuist de plaatselijke jonkies even met 7-2 de les gelezen. Het kon niet op. Als een aap met drie piemels, arrogant bijna. Maar arrogantie is minachting van wat waar is, en zie daar: we zijn een slordige zes wedstrijden verder en we hebben welgeteld één zielig puntje weten toe te voegen aan ons voornoemd totaal. Trots heeft plaats gemaakt voor gepaste nederigheid, maar zoals Confusius het lang, héééél lang geleden al zei: “nederigheid is de grondslag van alle deugden” en dat geeft kracht. Ik zou er een filosofische oude Godenzonder gezegde aan toe willen voegen: “Al biedt een Godenzonde week in, week uit zijn tegenstander het nederige hoofd, er is edoch niet één die niet ook maar een beetje niet meer in zichzelf gelooft” (voor alle blondines en Steven Mb Sonnema: niet + niet ook maar + niet = wel).
20-11-2011 Veelerveen 2 – W.V.V. 2; eindstand 2-5.
Na een redelijk gelijkopgaande eerste helft (2-2) volgde een aller-beroerdste tweede part. Drie punten in de Winschoter tasjes weer mee naar Sodem. Godenzonder doelpuntenmakers: Graatje Dekker en Mauro Badpak. Godenzonde van de wedstrijd: Jans Zwaarman, al hoefde hij maar één helft in actie te komen.
04-12-2011 Veelerveen 2 – Musselkanaal 2; eindstand 2-3.
Musselkanaal 2 uit het gelijknamige Musselkanaal bleek in het recente verleden een over het algemeen redelijk aangename tegenstander te zijn voor de Godenzondes, ondanks de toch vaak hoge klasseringen van de groenhemden. Vorig seizoen wisten de mannen van Zijne Excellentie de heer Van Bree namelijk twee keer met relatief gemak (4-0 en 0-4) te winnen, maar een blik richting het Knoalster spelersarsenaal voor aanvang van de wedstrijd leerde mij in ieder geval dat de samenstelling een geheel andere was dan tijdens onze vorige ontmoetingen. Het leek nu meer op een mix van jong, oud en fit in plaats van jong, dik en nog bezopen.
Na een inspirerende warming-up (beetje vergelijken wie het langste remspoor heeft in zijn Tena Protective Underwear level 4, één keer heen en weer strompelen van zijlijn naar zijlijn, beetje ouwehoeren over het wel of niet bestaan van Sinterklaas en of Zwarte Pieten borsten kunnen hebben, en af en toe is er iemand die de bal zo hard mogelijk in de dug out rost om vervolgens met een groepje van een man of zeven te gaan kijken hoever het leer terug het veld inrolt) begonnen we zelfverzekerd aan de pot tegen Musselkanaal 2. Bij tijd en wijle werd er zorgvuldig gecombineerd en gefundeerd aangevallen onder aanvoering van ons centrale gelegenheidsduo achterin, Kelly Schortinghuis en ex-Veendammer bierwind Lars van Ravenhorst. Toch kwamen we na een half uur spelen op een 0-1 achterstand. Rechtsback Koekie Scholtens van Musselkanaal 2 snelde over onze rechter flank (uit mijn rug; duizend maal excuses aan een ieder die de Godenzondes een warm hart toedraagt en Steven Mb Sonnema, hoewel hij er alweer niet was) en leverde een loepzuivere voorzet af op spits Van Troost, 0-1. Niet gek veel later stond het zelfs 0-2: corner Godenzondes, Mauro Badpak kan inkoppen, maar raakt het leer net niet vol genoeg, counter Musselkanaal 2, dan weet u het inmiddels wel en wij nu ook, 0-2. Toen het voor de rust ook nog 0-3 werd, leek de strijd weer eens een keer vroegtijdig gestreden. Toch even ter illustratie van het één en ander een gedetailleerde beschrijving van tegendoelpunt numero drie: balbezit voor Musselkanaal 2 aan onze rechter kant, hoge voorzet praktisch vanaf de middellijn richting de duidelijk buitenspel staande spits Van Troost, onze kalklijnwimpelaar Adriaan steekt gedecideerd en terecht zijn vlag ten hemel, maar scheidsrechter Ten Have doet alsof zijn neus bloedt. Linksback Rouppé van de Godenzondes onderneemt een uiterste poging om de bal weg te koppen, maar gaat uiteindelijk een beetje koeachtig ogend onder de bal door. Hij valt daarna wat onbeholpen als een zojuist neergeschoten koelkastdeur, zoals eigenlijk alleen hij dat kan, op de grond. Van Troost, op zijn beurt, tracht op doel te schieten, maar maait volkomen over of naast de bal, linksback Rouppé van de Godenzondes, danig gedesoriënteerd, probeert na ongeveer een halve minuut op te krabbelen, is echter volstrekt kansloos, onze keeper Cherjan snijdt in de tussentijd Van Troost de pas af en legt hem onreglementair plat op de snoete binnen de beruchte lijnen. Met zijn rechtervuist(!) weet Van Troost, ondanks de in allerijl te hulp schietende ex-Veendammer bierwind Lars van Ravenhorst, het leer in het doel te werken, 0-3. Hamvraag: op welk moment ging het in hemelsnaam fout? Corruptie? Zag ik een knipoog? Omkoping? Ik denk het niet, er zijn immers überhaupt geen belangen. Scheidsrechter Ten Have constateerde in ieder geval geen onregelmatigheden of hij floot niet om wat voor reden dan ook en dat accepteren wij. Al jaren overigens. Dit hoort nu eenmaal bij het voetballen in de reserve klassen en wij weten dat. Zoals een Amerikaanse para in de vroege ochtend van 6 juni 1944 tijdens operatie Overlord tegen een lotgenoot zei: “de enige fout die je maakt is dat je nog niet hebt geaccepteerd dat je eigenlijk al dood bent”. Het is een kwestie van interpreteren en verwachtingspatronen. Wanneer deze juist zijn, heeft niemand moeite met wat voor beslissing en diens gevolgen van welke scheidsrechter dan ook, meneer Ten Have in het bijzonder.
In de tweede helft gingen we met Sjonnie the Gun in de plaats van Mauro Badpak gepassioneerd op zoek naar een treffer, maar ondanks een paar doelrijpe kansen wisten we het net aanvankelijk niet te vinden. Pas in de zeventigste minuut leek er een einde te komen aan onze hatelijke nul op het scorebord toen scheidsrechter Ten Have gedecideerd en op een drafje, zoals eigenlijk alleen scheidsrechter Ten Have dat kan, naar de strafschopstip wees, na een terroristische aanslag op het lichaam van Sjonnie the Gun door de Musselkanaalster doelman. Aan een rode kaart wordt, hoewel Sjonnie wel degelijk doorgebroken was en alleen op de keeper af kon gaan, in zo’n geval dus ook niet gedacht in de reserve derde klasse F. Kwestie van al dan niet geschepte verwachtingen, ik legde het u al uit. Graatje Dekker schoot onberispelijk binnen, 1-3. Toen we nog geen tien minuten later, nadat Sjonnie the Gun ook al een dot van een kans had laten liggen, wederom op een drafje een strafschop kregen toegewezen en Graatje ook dit buitenkansje in dezelfde hoek wist te verzilveren, gingen we een opwindend slotkwartiertje tegemoet. Er gebeurde van alles en zo af en toe dreigden de gemoederen wat te verhit te raken (waar maken we ons in Godsnaam soms druk over, ik weet het wel), maar echte kansen en dus doelpunten kregen we niet meer. Eindstand 2-3.
Om zeer uiteenlopende redenen hebben we helaas een groot aantal punten moeten laten liggen in de laatste zes wedstrijden. “Dat kon beter” , luidt een oude Oost-Groninger uitspraak. Aan de andere kant zijn er ook verrekte weinig mensen die zich er echt druk om maken. Wat bijvoorbeeld voor menig Godenzonde veel belangrijker is, is het door Harry Koolhof aan ons verstrekte polo voor na de wedstrijd. Stoer shirtje hoor, zijn we erg trots op. We lijken wat dat betreft wel een kluitje tieners. Alleen onze kalklijnwimpelaar Adriaan wenst er niet mee gezien te worden. Die is ook al wat ouder. We krijgen straks ook nog afgemeten inloopshirts met onze eigen initialen en onze sponsoren Arjan Borgers Tweewielers en Grondverzetbedrijf Reit gaan ons zeer binnenkort in een fonkelnieuw tenuetje hijsen. Wie maalt er dan nog om die paar punten. Volgende week de laatste wedstrijd van het jaar. Hopelijk zijn onze inloopshirts er dan ook, Ik krijg er eentje met de initialen E.R, zodat iedereen weet dat ik er ook bij hoor. Vet cool man……
Opstelling Godenzondes:
Cherjan de Wit, ex-Veendammer bierwind Lars van Ravenhorst, Nonko Huttinga, Kelly Schortinghuis, Erik Rouppé, Aaron Armando Ammersken, Mauro Badpak (46. Sjonnie the Gun), Graatje Dekker, Rossie Moed, Heppie Friet, Romano uit het Westen
Statistieken:
Toeschouwers: 12.
Godenzonde of the match: Nonko Huttinga (ouderwets onpasseerbaar).
Citaat van de dag: “Moi Geerd” (aanvoerder Van Troost vlak voor aanvang van de wedstrijd tegen mij)
Erik Rouppé
06 november 2011
Godenzondes lullen twee punten naar de filistijnen
Soms is bier om kwart voor twaalf in de morgen lekker,……………….soms niet.
Zeer waarschijnlijk één of andere epidemische aanval van rode hond, de mazelen, kinkhoest, collectieve darmkrampjes of in ieder geval iets van dien aard bij de spelers van het eerste elftal van de voetbalvereniging Veelerveen, Godenkleuters, moet er de oorzaak van zijn geweest dat Zijne Excellentie de heer Van Bree reeds pal na de donderdagavondtraining had te kampen met de nodige personele problemen. Niet voor het eerst dit seizoen, maar daarom zeker niet minder opvallend. Elke Godenzonde die in ieder geval nog in staat werd geacht het speelveld in de breedte binnen ongeveer anderhalf uur zonder onderbreking of stok te kunnen oversteken, werd zonder mededogen doorgeschoven naar voornoemd eerste elftal. Gelukkig werd een zestal spelers bereid gevonden de gevallen gaten weer bij de Godenzondes op te vullen. Invaller doelman Arjan Redt, Mauro Badpak (ik leg het u nog wel eens uit) en het obesitas-trio Wubbo Z-side Mulder, Janske Zwaarman en René Oetdhaaijer (hoef ik niet uit te leggen) zouden echter alle vijf hun mannetje meer dan staan en dat is nog een vreselijk clichématig understatement ook. Zijne Excellentie de heer Van Bree werd daarbij, om het zestal te completeren, ook nog eens gedwongen de gehele wedstrijd te spelen.
Ondanks, of zeer vermoedelijk mede dankzij, bovengenoemde invallers begonnen we na een gedegen warming-up (drie keer schijten tussen 9.40 en 9.50 uur, een beetje vergelijken wie nou de grootste bierpens heeft, Janske die een drietal natte winden over het veld laat schalmen, af en toe een bal zo hard mogelijk in de dug out rossen, peukje roken en een beetje doelloos met natte poten door het gras slenteren) heel behoorlijk aan de partij tegen Gasselternijveen 2. Als welhaast ouderwets circuleerde de bal van voet naar voet en af en toe wisten we door de Gasselternijvener defensie te penetreren. Eén van deze aanvallen werd op een ietwat onorthodoxe wijze met buitenkantje rechts door Graatje Dekker binnengeschoten, 1-0. Ook in de fase daarna, tot aan de rust, bleven we de bovenliggende partij, waarbij met name het eerder aangehaald zestal opviel door het gemak waarmee ze mee wisten te draaien en de rust die ze daarbij etaleerden. Bas Homan (kent u hem nog?) zou een heuse “driewerf hulde!!” wellicht niet hebben kunnen onderdrukken, maar hij was er niet. Rust 1-0.
In de vijftigste minuut leukte Mauro Badpak zijn toch al zo verdienstelijk debuut voor de Godenzondes nog wat op, door van respectabele afstand raak te knallen, 2-0. Toen niet veel later onze goaltjesdief Heppie Friet na een fraaie steekpass van Zijne excellentie de heer Van Bree zelfs de 3-0 liet noteren, leek er helemaal geen vuiltje meer aan de lucht en werd het een kwestie van consolideren, uitzingen en/of uitvoetballen. Het liep echter een beetje anders, het moet u, een enkele verdwaalde blondine en Steven Mb Sonnema als te doen gebruikelijk daargelaten, al wel zijn opgevallen aan de titel van dit meesterwerk. Wij, spelers van het tweede elftal van de voetbalvereniging Veelerveen, Godenzondes, kwamen meer en meer in de verdrukking en wanneer een Godenzonde in de verdrukking komt, dan weet u het wel. Die gaat lullen. Lullen tegen zichzelf, lullen tegen een teamgenoot, lullen tegen de grensrechter, lullen tegen de scheidsrechter, lullen tot zijn kaken pijn doen. Een oude Veelervener gezegde luidt dan ook: “Een in verdrukking verkerende Godenzonde is bij tijd en wijle gelijk een oud wijf: hij gaat praten tot zijn bek er zeer van doet, maar zijn stramme pootjes houdt ie daarbij stijf, terwijl dat nou juist niet moet.” Gevolg: drie ogenschijnlijk vermijdbare, doch ook ongelukkige, tegengoals binnen afzienbare tijd. Invaller doelman Arjan Redt drie keer kansloos. Niets ten nadele van de voortreffelijk keepende Arjan, maar het deed me persoonlijk een beetje denken aan onze andere invaller doelman Benny. Benny kreeg ook zo vaak schoten van rond of buiten de zestien om zijn omvangrijke oren. Schot op doel, Benny ietsjes door de kalverknieën met zijn Dutchies in de braggel, het leer suist rakelings langs Benny, Benny (niet geheel geholpen door de wet van Newton natuurlijk, dat moet gezegd) blijft totaal, maar dan ook totaal bewegingsloos staan, doelpunt tegen, weer op achterstand, teleurstelling alom en Benny wanhopig met zijn handen richting onze almachtige Lieve Heer. Alsof die er wat aan kon doen.
Met nog zo’n twintig minuten op de klok lagen de kaarten plots geheel anders op tafel. Prettige bijkomstigheid bij het onophoudelijk gemopper van de Godenzondes was dat de (overigens zwak) fluitende arbiter daar zo flauw van werd, dat hij de partij doodleuk ongeveer tien minuten eerder beëindigde. Zijn vermoedelijk beste actie van de dag, want het leek me bepaald niet in het nadeel van de Godenzondes, maar er was hoe dan ook toch niemand die zich er echt druk om maakte, ook niet bij de Gasselternijveners. Dat hoort ook niet bij voetballen in de reserve derde klasse F. Dat gaat immers toch nooit ergens over. Ja, Romano uit het Westen reageerde met ogenschijnlijk enige verbolgenheid, maar die wordt al sinds kerst 1998 niet meer serieus genomen, ik memoreerde het al vaker. Eindstand 3-3.
Volgende week zijn we vrij, over twee weken mogen we alweer thuis aantreden. Dan ontvangen we de loopgrage knuppeltjes van W.V.V. 2. Hopen dat de meeste darmkrampjes dan inmiddels zijn uitgepoept...........................................
Opstelling Godenzondes:
Arjan Redt, Wim Reer, Nonko Huttinga, René Oetdhaaijer, Erik Rouppé (46. Janske Zwaarman), Wubbo Z-side Mulder, Mauro Badpak, Graatje Dekker, Zijne Excellentie de heer Van Bree, Heppie Friet, Romano uit het Westen
Statistieken:
Toeschouwers: 18.
Godenzonde of the match: Arjan Redt (net as vrouger).
Citaat van de dag: “Mijn nederige excuses lieve scheidsrechter, ik doe het nooit weer” (Wubbo Z-side Mulder meteen na de wedstrijd).
Erik Rouppé
30 oktober 2011
Navenante najaarsdip Godenzondes
Soms is bier om kwart voor twaalf in de morgen lekker,……………….soms niet.
Goed, waar waren we ook alweer gebleven. Oh ja, 2 oktober jongstleden, uitwedstrijd op kunstgras tegen de postnatale pubers van Haren 2, eclatante overwinning, prachtig najaarsweertje, vier wedstrijden gespeeld, tien punten, koploper in de reserve derde klasse F, HOSANNA! Maar dat is een slordige achtentwintig dagen en drie competitiewedstrijden geleden. Ik kan u inmiddels meedelen dat er ondanks de herfst in die achtentwintig dagen met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid het nodige is gegroeid in de omgeving van Veelerveen en/of Vriescheloo. Wat dat dan eventueel zou kunnen zijn, laat ik aan uw eigen fantasierijke denkbeelden over, maar ons puntentotaal is het in ieder geval niet. Drie keer op een rij kregen de mannen van Zijne Excellentie de heer Van Bree ongenadig hard op de Goddelijke testikels. Kloten dus. “Ha, vandaar dat er geen verslagen meer werden geschreven zeker!!”, ik hoor het u bijna zeggen. Het is me in feite ook al een keer of vierhondervijfendertig gevraagd gedurende de voorbije dagen. Een ieder weldenkend mens die mij een beetje kent, een enkele verdwaalde blondine en Steven Mb Sonnema als altijd dus daargelaten, weet echter wel dat dit bij mij nooit en te nimmer een reden zal zijn. Voetballen en er vervolgens over schrijven zijn wat mij betreft twee bevredigende disciplines, die hoegenaamd niets met elkaar te maken hebben. Hoe gek dat wellicht voor de meesten onder u ook klinkt. Het is in ieder geval wel mooi om te vernemen dat mijn geschiedschrijvingen zo nu en dan gemist worden.
Veelerveen 2 – P.J.C. 2; eindstand 1-3.
De wedstrijd tegen onze eeuwige angstgegner P.J.C. 2 ging helaas ook nu weer verloren. Voor het eerst in de competitie een veldoverwicht gedurende bijna de hele wedstrijd, veel gemiste kansen, twee verdwaalde Nieuwpekelder zondagsschoten en één ongelukkig eigen doelpunt vormden de ingrediënten van deze uiterst zure pot. Ach, ik had het u van te voren kunnen vertellen. Tegen P.J.C. 2 is dit immers traditie en tradities moeten in stand worden gehouden.
Muntendam 2 – Veelerveen 2; eindstand 4-1.
Eigenlijk waren we voor aanvang van deze wedstrijd al kansloos. De hele wedstrijd – van begin tot einde – voelde als een zeer naargeestige droom. De meesten onder ons, spelers van het tweede elftal van de voetbalvereniging Veelerveen, Godenzondes, zagen het na de donderdagtraining al niet zitten. De nachtmerrie was zo dat onze keeper Cherjan vier keer tamelijk kansloos de trieste gang naar het net moest maken en dat de tegengoal theoretisch gezien nog een eigen doelpunt was ook. Al met al hadden we net zo goed thuis kunnen blijven.
Veelerveen 2 – Veendam 1894 3; eindstand 2-8.
Dat de wedstrijd tegen de vitale opa’s van Veendam 1894 een lastige zou worden wisten we op voorhand, helemaal toen onze coach Zijne Excellentie de heer Van Bree weer eens een keer te maken kreeg met een aantal late afzeggingen, maar dat het zo dramatisch zou aflopen hadden waarschijnlijk slechts weinig Godenzondes voorzien.
De bedoelingen van de Veendammer Bertoli-boys werden onder aanvoering van de voor onze begrippen zeer dynamische middenvelder Van der Laan meteen duidelijk. Terwijl wij nog met onze gedachten bij onze gebruikelijke warming-up waren (beetje napraten over het late Journaal van de zaterdagavond, af en toe een bal op het dak van de kantine rossen, beetje met Riko lullen, tabakje roken en een enkeling die zo maar zonder aanwijsbare reden zijn pas bijgewerkte bikinilijn toont) voetbalden de Veendammer mannen zich in no-time naar een comfortabele 0-3 voorsprong. Eerst krulde eerdergenoemde Van der Laan een vrije trap in de kruising en vervolgens prikte spits Van Delden twee keer tamelijk ongehinderd raak en wij konden daar bijzonder weinig tegenover stellen. Wedstrijd, of sterker nog, competitie gespeeld voor de Godenzondes. Toch kwamen we nog voor de thee enigszins terug in de wedstrijd, met als gevolg een goed uitgespeelde treffer via Graatje Dekker en Romano uit het Westen. Heppie Friet vormde het eindstation en schoof van dichtbij binnen, 1-3.
Ondanks de veel te vroege 1-4 van Tjecholev Tokromo (ik wilde u die prachtige naam niet onthouden) na de rust, leken we de opwaartse lijn van de laatste fase voor de thee door te kunnen trekken. Door een tactische omzetting kregen we wat meer grip op de wedstrijd en het gevolg was een aantal doelrijpe kansen. De 2-4 viel echter door een enorme blunder in de Veendammer defensie. Romano uit het Westen ontfutselde de bal van aanvoerder De Jonge, omspeelde de keeper en werkte beheerst binnen. In de fase die daarop volgde kopte Wim Reer op de lat en schoot invaller Zijne Excellentie de heer Van Bree vrij voor de Veendammer doelman voorlangs. Ja, dat leest u goed, invaller Zijne Excellentie de heer Van Bree. Na een zware knieblessure maakte hij na bijna twee jaar afwezigheid zijn rentree binnen de lijnen. Hij had zich dus meteen onsterfelijk kunnen maken, maar gelukkig hebben ook Excellenties het eeuwige leven niet en vertonen ze zo nu en dan wat menselijke trekjes. Wat nou als Wim en Zijne Excell……
Wie anders dan Veendam-middenvelder Van der Laan maakte aan alle Godenzonder illusies een meedogenloos einde. Hij was zijn directe tegenstander Alwin v/d Boom één momentje na de thee te snel af, slalomde als Pirmin Zurbriggen in zijn beste dagen door de Godenzonder verdediging en stormde alleen op onze doelman Cherjan af. Cherjan daarentegen stormde op zijn beurt op Veendammer wervelwind Van der Laan af, Van der Laan plat op de bek in onze zestien, Cherjan rood, pennel, 2-5, einde oefening. Het deed me een beetje denken aan onze voormalige doelman Dik Lee Steunkous. Dik rotkreupelde ook zo vaak als een met gekke-koeienziekte besmette Hongaars Steppenrund uit zijn goal. Alleen rende Dik meestal richting de zijlijn, waardoor hij keer op keer met zijn bolle plaat tegen zijn eigen doelpaal opliep. Doel scheef, Dik kopzere, wij weer op achterstand. Heppie Friet werd gelukkig bereid gevonden de wedstrijd onder de lat te volbrengen. Die keus was trouwens redelijk rap gemaakt; pinguïns zijn immers goed getrainde vissers. En vissen, dat moest hij. Vier keer binnen een kwartier, inclusief de toegekende strafschop, mocht Heppie de trieste gang naar het net maken en een nederlaag met dubbele cijfers leek toen in de maak. Zo ver kwam het uiteindelijk niet. Het bleef bij een overigens niet minder smadelijke 2-8 afdroogpartij.
Zo, het seizoen zit er op. De achterstand op de koplopers lijkt immers, mede gezien de krachtsverhoudingen, tamelijk onoverbrugbaar, de snotneuzen van de vv Haren 2 staan stijf onderaan met het unieke puntenaantal van minus twee, dus degraderen zal ook moeilijk worden en aan tussenbalansen in de vorm van periodetitels wordt niet gedaan. We zouden de rest van het seizoen derhalve in theorie met een paar eenvoudige telefoontjes af kunnen doen, ware het niet dat zelfs een doorsnee Godenzonde uitpuilt van de continu door zijn hele lijf gierende geldingsdrang. Voor wie dat dan ook in hemelsnaam moge zijn. Een eeuwenoude Godenzonder gezegde luidt dan ook: “Lijkt de Godenzonder strijd gestreden, al halverwege het seizoen, zou menig voetbalelftal het restant schriftelijk af willen doen, kent u de Godenzondes nog niet goed, Trahimur omnes laudis studio zit ze namelijk in hun bloed, zelfs tot ver in de derde helft, wanneer dat moet”……………….
Opstelling Godenzondes:
Cherjan de Wit, Wim Reer, Nonko Huttinga, Erik Rouppé, Wubbo Z-side Mulder, Aaron Armando Ammersken (46. Zijne Excellentie de heer Van Bree), Alwin v/d Boom, Graatje Dekker, Rossie Moed, Heppie Friet, Romano uit het Westen
Statistieken:
Toeschouwers: 36 enthousiastelingen (Steven Mb Sonnema was er niet).
Godenzonde of the match: Zijne Excellentie de heer Van Bree (bijna onsterfbaar).
Citaat van de dag: “Ik ben de enige Veelerveen-speler zonder ook maar één punt” (Wubbo Z-side Mulder nadat hij te horen kreeg dat Veelerveen 3 voor het eerst wist te winnen dit seizoen, zonder hem).
Erik Rouppé
02 oktober 2011
Godenzondes denderen onverdroten verder
Soms is bier om kwart voor één in de middag lekker,…………………..soms niet.
Hoe Hij het voor elkaar heeft gekregen zal voor mij altijd een groot mysterie blijven, en waarschijnlijk ook voor Hem zelf, maar feit is dat Zijne Excellentie de heer Van Bree de antieke roestige, doorgaans hortende en stotende diesellocomotief genaamd Godenzondes aardig op de rails lijkt te hebben zo vroeg in het seizoen, en dat is nog een understatement ook. Nu weer werd het jonge vv Haren 2 aan het antieke zegekarretje gehangen. Op het zonovergoten kunstgras van Haren werd het maar liefst 2-7. Wie daar van te voren op zou hebben ingezet, zou onmiddellijk zijn opgepakt door twee geleerd uitziende mannen met brillen op, in lange witte jassen met stethoscopen om de nek en dwangbuizen in de aanslag en zou zijn opgenomen in de recent door Wim Reer vrijgemaakte plaats in Licht en Kracht. Of je naam moet Steven Mb Sonnema zijn.
Over Licht en Kracht en Steven Mb Sonnema gesproken………..het had maar zeer weinig gescheeld of we hadden noodgedwongen met slechts acht spelers aan moeten treden in Haren tegen de plaatselijke VV. Ik werd persoonlijk al bij het vertrek in Veelerveen een beetje onrustig toen Steven (voor de gelegenheid een keertje niet hevig riekend uit zijn muil en/of poriën naar een overdosis Harpic Max in de vroege ochtend) vertelde dat hij onderweg nog moest tanken. De Godenzondes wachten op niemand en Steven was tot zondag op eigen houtje namelijk nog nooit verder gekomen dan de pomp van Rendering aan de Schoolstraat in Vlagtwedde. Hij had er dus geen flauwe notie van waar het mondaine, maar immer pittoreske Haren ligt. Toen we een uurtje later in Haren dan ook uit de bolide van onze kalklijnwimpelaar Adriaan stapten, waren de heren Steven Mb Sonnema, Martin Oprisping en Nonko Huttinga natuurlijk in geen velden of wegen te bekennen. Teamchef Van Bree na een minuut of twintig maar eens bellen: “Steven, verdomme, waar zitten jullie?” “Wat zeg je?” “Martin is een plaaze?” “Ja, dat weten we allemaal wel, maar is dat nu van belang?”. “Oh, wat zeg je…… MARTINIPLAZA????” “Draai als de donder die Lupo om, neem afslag Westerbroek en rij via Waterhuizen naar Haren!!”. “Onder het spoor door en dan rechts, zo moeilijk is dat toch niet?”
Steven verklaarde later dat hij tevergeefs een afslag “Haren” had verwacht op de A7. Ziet u ze al rijden? Drie uit de Veelervener kluiten gewassen, ongeschoren, naar shag, knoflooksaus, bier en katerzweet ruikende mannen in een beetje te krappe mooiemeisjesauto op zondagochtend ergens tussen Littenseradiel en Wommels, ver voorbij Drachten: “Weet u waar het veld van de vv Haren is?” Een willekeurige verbaasde Friese voorbijganger (vermoedelijk boer): “Wat zeist?” Steven weer: “Nee jong, Haren, wij zijn de Godenzondes, wij zijn het Nederlands Elftal niet!” Steven die het raampje een beetje minzaam grinnikend weer dicht doet en zijn tocht niets vermoedend maar weer vervolgt richting de Friese westkust. Gelukkig hebben we Zijne Excellentie Van Bree.
Zoals eigenlijk elke week hadden we het met zijn elven in het begin van de wedstrijd niet gemakkelijk tegen de jongetjes van vv Haren 2. Barstend van het geloof in eigen kunnen probeerden ze ons op eigen helft vast te pinnen, maar het spel van de jonkies was te slordig om echt gevaarlijk te kunnen worden. Bovendien laat een echte Godenzonde zich misschien wel vastpinnen op eigen helft, maar dat blijft dan nooit zonder gevolgen. Een oude Veelervener gezegde luidt dan ook: “Poogt gij oude geslepen Godenzondes iets te enthousiast op eigen speelhelft vast te pinnen, wordt men telkenmale zeer naargeestig verrast en kan gij weer aan den aftrap gaan beginnen”. Een prachtige aanval uit het boekje via Graatje Dekker, Romano uit het Westen en Heppie Friet leverde de 0-1 in ons voordeel op. Laatstgenoemde tikte van dichtbij moeiteloos binnen. Niet gek veel later werd het zelfs 0-2 door een prachtig doelpunt van onze nieuwbakken balillusionist Martin Oprisping. Martin werd door Rossie Moed diep gestuurd over de linker flank, snelde zijn directe tegenstander voorbij en verraste de Harense doelman door in de verre hoek knap raak te schieten. Ook na deze domper was het zelfvertrouwen bij de Harense jongetjes nog niet geknakt en gingen ze verder met waar ze twintig minuten daarvoor aan begonnen waren: onzorgvuldig aanvallen en in onze messcherpe counters lopen. Het werd 0-3 uit een corner. Heppie Friet zette voor en Romano uit het Westen knikte vrijstaand binnen. Op slag van rust viel echter de 1-3. Onze doelman Cherjan was kansloos toen een Harense voorwaarts een lage voorzet binnen wist te lopen. Rust 1-3.
Tijdens de rust heerste er tevredenheid alom. Een 1-3 voorsprong is redelijk riant, maar het merendeel van de brigade van Zijne Excellentie Van Bree was er nog lang niet gerust op. Terecht overigens, aangezien Godenzonder wegen nooit te doorgronden zijn. Nu dus ook niet. Graatje Dekker merkte dan ook terecht op: “Jongens denk om dei eerste vief’nvattig minuut’n noa de rust, dei binn’n veur ons altied het gevoarlekst.”
Al gauw bleek echter dat wij, spelers van het tweede elftal van de voetbalvereniging Veelerveen, Godenzondes, ook in het tweede bedrijf de nodige kansen zouden krijgen. Eén daarvan werd op traditionele wijze door Graatje Dekker binnengekiezeld. Man uitkappen, halve draai, diagonale BOEM, 1-4, verzet gebroken, wedstrijd gespeeld. We liepen vervolgens gladjes uit naar een 1-6 voorsprong. Eerst was het Wim Reer die een afgeslagen corner met een heuse Beb Bakhuys snoekduik binnenkopte en niet veel later prikte Heppie Friet alleen voor de keeper raak. Vijf minuten voor het verstrijken van de officiële speeltijd viel plotseling de 2-6, waardoor het voor sommige blondines langs de kant nog even spannend werd, maar Martin Oprisping en Romano uit het Westen maakten in blessuretijd aan die spaarzame geblondeerde onzekerheid een resoluut einde. Martin leek op de rand van de zestien een vrije trap over de muur te willen krullen maar speelde heel geniepig, onder de opspringende muur door, de totaal vrijstaande Romano uit het Westen aan. Eindstand 2-7.
Het is niet zo dat we ineens de pannetjes van het dak spelen of zo, maar het lijkt wel of we bij vlagen met ons verstand lopen te voetballen. Dat zal toch niet waar zijn? Zal Zijne Excellentie de heer Van Bree het voor elkaar hebben gekregen? Ik geloof er eerlijk gezegd geen snars van.
Een hoofdrol na de wedstrijd was er weggelegd voor onze aanwinst Heppie Friet. Heppie bestelde namelijk als de figuurlijke kers op de taart tot twee keer toe een schaal met samengeperste paardenuiers, verpakt in een bruin laagje nog ergere troep in de vorm van een dozijn frikandellen met mayonaise en curry. En toen schoot ik vol, ik was Bennie klaarblijkelijk nog niet helemaal vergeten…...
Opstelling Godenzondes:
Cherjan de Wit, Wim Reer, Nonko Huttinga, Steven Mb Sonnema, Erik Rouppé, Aaron Armando Ammersken, Romano uit het Westen, Graatje Dekker, Rossie Moed, Heppie Friet, Martin Oprisping
Statistieken:
Toeschouwers: 24
Godenzonde of the match: Aaron Armando Ammersken (onverwoestbaar)
Citaat van de dag: “Daar gaan we Ad!” (Romano uit het Westen op de A7 in de goede richting)
Erik Rouppé
25 september 2011
Godenzondes pakken koppositie in reserve derde klasse F!
Soms is bier om kwart voor twaalf in de morgen lekker,…………soms niet.
Het was vermoedelijk ongeveer een kleine twintig minuten voor aanvang van de wedstrijd Veelerveen 2 – Bellingwolde 2 toen succescoach Van Bree op het punt stond om zijn opstelling van de ochtend bekend te maken, totdat iemand op het allerlaatste moment opmerkte dat Steven Mb Sonnema nog niet op het sportpark was gesignaleerd, ook niet tussen de snel aanzwellende mensenmassa langs de lijn. “Jongens, waar is Steven?” Nergens te bekennen. Een snel telefoontje leerde ons dat hij voor het laatst ongeveer rond zeven uur in de ochtend (!) gezien was aan de pomp bij de firma Rendering in Vlagtwedde. Grode, grode, grode, grode kounavvel. “Steven, kom als de sodemieter naar het voetbalveld, eerst wissel.” Tijdens onze immer inspirerende warming-up (beetje ouwehoeren over wie de grootste piemel heeft, Heppie Friet die zich werkelijk waar met droge ogen afvraagt waarom hij Heppie Friet heet, een aantal Godenzondes dat bij elkaar staat op te scheppen over het geconsumeerde aantal glazen bier op de zaterdagavond, een ander die een minuut of vijf ergens in de struiken staat te urineren en zo nu en dan is er iemand die de bal onachtzaam in het Ruiten Aa Kanaal poeiert) kwam ineens onze vriend Steven Mb Sonnema om de hoek zeilen. Luidkeels zingend parkeerde hij zijn fiets achter de kantine, om vervolgens zo snel mogelijk midden door onze in volle gang zijnde warming-up het veld op te struikelen. Daarna gaf hij iedereen persoonlijk een warme handdruk en heette ons allemaal van harte welkom. Ganzehaals. De lucht die daarbij via zijn strottenhoofd en pas aangemeten nieuw gebitje uit zijn lichaam naar buiten kwam, deed vermoeden dat hij nog niet zo lang geleden een litertje of drie wc-eend ergens uit de één of andere Vlagtwedder pisbak had staan slobberen. Het was hem na de twee treffers uit tegen B.N.C. 2 klaarblijkelijk ook nog in zijn toch al niet zo rijk gevulde hersenpan geslagen.
Voordat de weer steeds vaker opduikende Veelerveen-legende Big Henk G. auβ Prüsen een plaatsje langs het veld had weten te bemachtigen stond er een 1-1 tussenstand op het scorebord. De 0-1 ontstond doordat Bellingwolde-aanvaller Robin Volders binnen de zestien geheel vrij mocht aanleggen. Cherjan ondernam nog een ultieme poging, maar was al achterovervallend kansloos. Onze eerste de beste fatsoenlijke tegenaanval vanaf de aftrap na de 0-1, bood echter meteen soelaas. Joan Salami vormde het eindstation en vrij voor doelman Westers rondde hij bekwaam af. Nog voordat er een kwartier gespeeld was stond het daarna ook alweer 1-2. Een vlammend diagonaal schot verdween via de onderkant van de lat over de pijpenkrulletjes van Cherjan in het doel. Daarna kalmeerde het scoreverloop enigszins. Gelukkig maar, want anders was het ongeveer 16-16 geworden en schrijf daar maar eens een kwalitatief acceptabel verslag over, maar dit geheel terzijde. Op slag van rust kwamen we weer op gelijke hoogte. Graatje Dekker haalde verwoestend uit, zoals eigenlijk alleen Graatje dat kan. Rust, 2-2.
Tijdens de rust weer onze vaste rituelen, u kent ze inmiddels. Romano en Cherjan die ieder een peukje of vier binnen een kwartier oplichten, Steven Mb Sonnema die door een wat ongecontroleerde natte bierwind zijn Sloggi per abuis vol schijt en ik begon me langzaam maar zeker te beseffen dat de letterlijke leegte in de kleedkamer over het gemis van onze voormalige doelman Bennie, zoals ik die nog zo intens voelde in Finsterwolde, wat begon af te nemen. U weet wel, Bennie die al sinds mensenheugenis op zondag pal na elke gespeelde wedstrijd een ongelofelijke hoeveelheid ondefinieerbare stinkende vette gefrituurde speenvarkenbaggerzooi met mayonaise naar binnen staat te duwen, in de vorm van pislauwwarme frituurhapjes uit de vetpan van ome Jan en tante Tiny.
Was de eerste helft misschien licht in het voordeel van onze gasten uit Bellingwolde, naarmate de tweede helft vorderde probeerden wij, spelers van het tweede elftal van de voetbalvereniging Veelerveen, Godenzondes, de pot meer en meer naar ons toe te trekken en toch was het Bellingwolde 2 dat weer op voorsprong kwam. Spits en aanvoerder Patrick kroop bij een voorzet van onze linker flank voor Wim Reer en werkte van dichtbij binnen. “Ik heb die nooit vernoom’, Patrick!”, riep Wim meteen na de goal, maar dat geloofde natuurlijk geen hond. Spits en aanvoerder Patrick is namelijk ruim twee meter twaalf en lult aan één stuk door tijdens de wedstrijd. Als Wim hem inderdaad niet heeft gezien (die kans is overigens best reëel met een afwijking van -3, zonder bril of lenzen) moet hij hem sowieso hebben gehoord. Maar net als bij de eerste tegengoal toonden we meteen veerkracht en wederom was het Graatje Dekker die de stand rechttrok. Hij kapte zich eerst sierlijk vrij, produceerde een fraai pirouetje en pegelde hard en diagonaal raak.
In de slotfase had het nog alle kanten opgekund. Eerst tikte onze doelman Cherjan een kopbal met een formidabele reflex uit de benedenhoek en vervolgens ontbeerden respectievelijk Heppie Friet en Romano uit het Westen het nodige geluk aan de andere kant. Eindstand 3-3.
Ondanks het puntverlies nemen we voor het eerst in de geschiedenis de koppositie in de reserve derde klasse F, mede omdat concurrent en torenhoog favoriet voor de titel Veendam 1894 3 niet in actie hoefde te komen. Hoe dan ook een zeer gedenkwaardig moment voor alle Godenzondes.
Volgende week uit naar Haren 2. Voor ons andermaal een totaal onbekende tegenstander, maar op voorhand naar alle waarschijnlijkheid bepaald géén sinecure. Aan de andere kant maakt onbekend, zoals al eerder gememoreerd, tevens onbevangen…..
Opstelling Godenzondes:
Cherjan de Wit, Wim Reer, Nonko Huttinga, Alwin v/d Boom, Erik Rouppé, Aaron Ammersken, Romano uit het Westen, Graatje Dekker, Rossie Moed, Joan Salami (46. Steven Mb Sonnema), Heppie Friet
Statistieken:
Toeschouwers: 32
Godenzonde of the match: Graatje Dekker (drinkt liters water en wordt met de week fitter)
Citaat van de dag: “Wie woit’n het allemoal en toch…. (Bellingwolde 2 over Graatje’s vuurkracht)
Erik Rouppé
18 september 2011
Hotsknotsbegoniatoevalvoetbal, maar wél drie punten Godenzondes
Soms is bier om kwart voor twaalf in de morgen lekker,….....................….soms niet.
B.N.C. 2 uit, de laatste keer dat wij, spelers van het tweede elftal van de voetbalvereniging Veelerveen, Godenzondes, in competitieverband uitkwamen in Finsterwolde tegen de Bravery Nova Zembla Combinatie is al heel lang geleden. Misschien al wel zo lang geleden dat wellicht toentertijd het overgrote merendeel der Godenzondes nog helemaal geen Godenzonde was. In de tijd dat Wim Reer en Romano uit het Westen dus nog niet kreupel waren en/of grijs, toen Aaron Ammersken en Joan Salami nog met poppen speelden en er van overtuigd waren dat Sinterklaas gedurende het hele jaar, op een drietal weekjes na, in Madrid woont. Ik kan me er in ieder geval niets meer van heugen, alhoewel dit bij nader inzien na een dag of één ook al problematisch wordt bij mij, ik weet het. Onbekende tegenstander zogezegd, maar onbekend maakt onbevangen.
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het prille begin van de wedstrijd het aanschouwen nog wel waard was. Af en toe ging de bal van voet naar voet. Dat wil zeggen: er werd van beide kanten duidelijk geprobeerd de bal met voorbedachten rade naar een medespeler te schieten. Toch luidde dom balverlies aan Finnewolmer zijde het eerste doelpunt in. Steven Mb Sonnema, lastig als altijd, overal en voor iedereen, veroverde de bal, dribbelde een meter of dertig alleen op het vijandelijke doel af en rondde in twee instanties af, 0-1. Steven verklaarde later dat hij nogal onzeker werd gedurende de dribbel omdat hij te veel tijd zou hebben gehad om na te denken, terwijl de meeste acties van Steven op elk willekeurig voetbalveld toch altijd alle schijn wekken doorspekt te zijn van een redelijke mate van “niet nadenken, maar rauzen”. Opmerkelijk.
Gaandeweg de eerste helft daalde het niveau van de wedstrijd aanzienlijk. Zowel B.N.C. 2 als de Godenzondes leden bij grote voortduring balverlies, waardoor een goed uitgespeelde aanval een utopie leek te zijn. Niet geheel toevallig viel de gelijkmaker dan ook uit een strafschop. Joan Salami leek een dieptepass binnen de clichématig beruchte lijnen te kunnen onderscheppen, maar verslikte zich enigszins in het leer. Hij tastte half mis en werkte vervolgens zijn tegenstander onreglementair tegen de vlakte. Grode, grode kaalf. Pennel, bal rechts van Cherjan, Cherjan natuurlijk weer naar links, 1-1.
Onze nieuwe aanwinst Heppie Friet had ons daarna nog voor de thee weer op voorsprong kunnen brengen, maar zijn flippers stonden niet helemaal goed gekalibreerd. Alle drie zijn riante scoringsmogelijkheden verdwenen in de richting van Nova Zembla of in ieder geval ergens in de richting van de kantine van B.N.C. en die staat niet achter het doel. Een beetje pinguïn houdt natuurlijk ook helemaal niet van een bollend net, maar dit terzijde. Rust, 1-1.
Tijdens de rust voelde ik persoonlijk een enorme leegte in de kleedkamer. Ik begon er over na te denken. Kwam het door het matig vertoonde spel? Kwam het door de ongelukkige tegentreffer? Was het de grote onzekerheid over het verdere verloop van de wedstrijd die zich plots van mij meester maakte? Ik staarde wat voor me uit en zag tussen twee medespelers door een grote kleedkamermuur van onder naar boven wit betegeld. Langzaam telde ik de wandtegeltjes en ineens wist ik het. Die grote lege witte vlakte was de plek waar onze invaller doelman Bennie had kunnen zitten. De leegte die ik voelde was dus letterlijk! Ik miste Bennie!! U weet wel, Bennie die op geheel eigen wijze het ultieme Godenzonder postuur heeft weten te verwerven door elke week pal na de wedstrijd een driedubbele portie gefrituurde zwienesmurrie met mayonaise te verorberen in de vorm van kant-en-klare minisnacks met saus, wanneer de oververhitte saus of smurrie van een gemiddelde Godenzonde nog volledig dient te desublimeren.
Het spelpeil in het tweede bedrijf werd zo mogelijk nog bedroevender. Zelfs een simpel passje over drie meter bleek vaak een te grote opgave. Ik zou me niet aan de indruk willen onttrekken dat een gedeelte van onze trouwe supportersschare grote gedeeltes van de wedstrijd na de thee met de ogen dichtgeknepen langs de kant stond. Oogverblindend voetbal zou je het kunnen noemen, maar dan in de minst complimenteuze zin van het woord. De enige die voor gevaar wist te zorgen was onze jonge windhond Joan Salami. Maar dan ook meteen aan beide kanten. Joan legt vaak veel risico in zijn spel, zoals het een Jonge God ook betaamt, maar leed daardoor wel een tweetal keren balverlies waardoor B.N.C. 2 gevaarlijk kon worden. Aan de andere kant penetreerde hij een aantal keren langs onze linker kant door de Finnewolmer defensie en bezorgde hij ons indirect de overwinning. Na een uitstekende actie van Joan wist andermaal Steven Mb Sonnema raak te prikken. En weer moest het in twee instanties. In dit geval maar goed ook, aangezien instantie één ergens in het Oldambtmeer zou zijn beland als zijn inzet niet geblokt zou zijn. De laatste tien minuten hielden wij, spelers van het tweede elftal van de voetbalvereniging Veelerveen, Godenzondes, betrekkelijk eenvoudig, maar soms ook met een beetje fortuin, stand. Eindstand 1-2.
Twee wedstrijden, zes punten, af en toe belabberd voetbal, af en toe ook niet, weinig kansen weggegeven, voorlopig tweede plek op de ranglijst, volgende week Bellingwolde 2, u hoort mij helemaal niet klagen en zeker niets voorspellen…....
Opstelling Godenzondes:
Cherjan de Wit, Wim Reer, Nonko Huttinga, Alwin v/d Boom, Erik Rouppé, Aaron Ammersken, Steven Mb Sonnema, Graatje Dekker, Joan Salami, Romano uit het Westen, Heppie Friet (46. Rossie Moed)
Statistieken:
Toeschouwers: 26
Godenzonde of the match: Steven Mb Sonnema (zonder na te denken)
Citaat van de dag: “Gaaauw vergeet’n, drei punt’n in de buutse, potje biertje en noar hoes” (een ieder)
Erik Rouppé
11 september 2011
Onnavolgbare pikstart Godenzondes
Soms is bier om kwart voor twaalf in de morgen lekker,………………....…soms niet.
We mogen weer, echt wel, we zijn weer los! Graszorren weer in de boksem, kalksputters aan de schenen, strakke rugdekking, met de punt naar voren, bokkie staan, op het scherpst van de snede, bloed weer aan de paal, blubber in de bek, eindelijk maar toch, LEKKER HOOR!! Voetbaljaargang 2011 – 2012 is van start gegaan. En wat voor een start, maar daarover straks meer.
Eerst moet ik nog even de personele mutaties en de daaraan gerelateerde prognoses voor het pas gestarte voetbalseizoen met u delen. Om nogal uiteenlopende redenen kunt u een streep zetten door de volgend jeugdige ex-Godenzondes: Michael Speedchicken, Gerard Flintstone Strik en Nino Draaibaar (voor alle blondines en Steven Mb Sonnema: dit is figuurlijk bedoeld, niet op je beeldscherm of in de VVV-Nieuws gaan kliederen!). Een met recht gemêleerd gezelschap, maar bovenal een fikse aderlating voor onze koningskoppel Van Bree/ Van Bree. Michael en Gerard kozen voor een overgang naar het bijna leukste voetbalteam van Groningen, De Lethe A2 en Nino werd reeds ruim voor het sluiten van de transfermarkt gecontracteerd door carnavalsvereniging De Kloosterwiekers uit het clowneske Ter Apel. Volstrekt niet serieus te nemen dus, maar voor onze allesbehalve prettig. Ter compensatie van het vertrek van voornoemde ex-Godenzondes werd Wim Reer na een revalidatieperiode van een maandje of tien weer uit verzorgingstehuis Licht & Kracht getrokken en mochten we Peter Vrieze aan onze selectie toevoegen. Peter komt na een decenniaatje of anderhalf wikken en wegen over van de Witte Muizen uit Blijham. Peter is bijzonder handig met een bal, heeft een klein maar zeer fraai bierpokkeltje verworven in de loop der jaren, zoals het een echte Godenzonde betaamt, maar is voor onze begrippen buitengewoon lichtvoetig. Heppie Friet zou ik hem voortaan willen noemen, refererend aan de wereldberoemde ondernemende lichtvoetige aimabele, maar inmiddels zoekgeraakte pinguïn Happy Feet. De gelijkenis is immers treffend. Peter heeft alleen wat meer krullen. Tot slot de prognose voor het seizoen 2011-2012: God mag weten hoe het afloopt, het kan alle kanten uit, voetbal is soms een raar spelletje, maar verwacht er nou niet te veel van, of misschien toch ook weer wel. Van belang is het in ieder geval nooit. Duidelijk?
Al gedurende de warming-up (voor ons is dat af en toe een bal de bosjes in rossen, meerdere sigaretjes opsteken, één bolknak, liters Pferdebalsem op de poten en een beetje roerloos dom staan lullen met twee handen in de broek tussen 9.54 en 9.58 uur) dachten Graatje Dekker en ik te kunnen waarnemen dat H.S.C. 2 wellicht niet de tegenstander zou zijn van het door ons zo moeilijk te slechten kaliber, zoals H.S.C. 2 in het verleden regelmatig bleek te zijn. De leeftijdsgrens leek, om een voorbeeld te noemen, nogal gestegen te zijn bij de Kraaien uit Sappemeer. We durfden er echter vooralsnog verder met niemand over te praten.
Ondanks bovengenoemd waardeoordeel waren we bepaald niet de bovenliggende partij in de beginfase van de wedstrijd. H.S.C. 2 had veruit het meeste balbezit en poogde verwoed de openingstreffer te forceren, zonder daarbij echt dreigend te worden overigens. Als wij, spelers van het tweede elftal van de voetbalvereniging Veelerveen, Godenzondes, eens een keer de bal hadden waren we hem zo snel weer kwijt dat je gewoon geen tijd gegund werd om je aan te bieden of vrij te lopen. En zo maar ineens tegen de verhoudingen in stonden we in een oogwenk met 2-0 voor. Eerst was het Romano uit het Westen die na een fraaie individuele actie beheerst binnenschoot en vervolgens verraste Heppie Friet met een uiterste krachtsinspanning de Sappemeerster doelman. Hij werkte een prachtige lange bal van Graatje Dekker met een drietal ponyharen binnen. Dat het daarna voor de rust zelfs 3-0 werd door andermaal Heppie Friet, na ongelukkig uitverdedigen van HSC-aanvoerder Erik Boskamp, had werkelijk niemand voor mogelijk gehouden. Zelfs de Sappemeersters niet. Rust 3-0.
Ook in het seizoen 2011-2012 worden de traditionele Godenzonder rusthandelingen in stand gehouden, het zal u niet verrassen. Bakje thee, sjekkie of zes, bierwinden te over, diepgaande overpeinzingen over onder andere de €urocrisis en onze invaller doelman Bennie die er hardop over nadenkt om deze keer een dubbele portie samengeklonterde slachtrotzooi in de vorm van culinair hoogstaande frituurhapjes te bestellen, direct na afloop van de wedstrijd wanneer het nog voelt alsof je endeldarm, appendix en maagzweer onbedoeld van plaats hebben gewisseld door de zojuist geleverde krachtsinspanningen. Geef mijn portie dan maar aan Bennie.
In de tweede helft veranderde er niet veel aan het wedstrijdbeeld. Het meeste balbezit voor H.S.C. 2, doch aanvallend tamelijk onmachtig, wij wel een handvol kansen en dus een aantal doelpunten. Een absolute hoofdrol was er na de thee weggelegd voor Graatje Dekker. Eerst rondde hij een weergaloze solo zelf af door het leer vanuit de draai van een meter of zestien in de kruising te rammen en niet veel later bracht hij Romano uit het Westen in stelling na een zeker niet minder mooie pingelactie. Eindstand 5-0(!).
Ja, u hebt het goed gelezen: wij, spelers van het tweede elftal van de voetbalvereniging Veelerveen, Godenzondes, hebben de eerste wedstrijd van het seizoen met liefst 5-0 gewonnen. Dat is bij mijn weten nog nooit gebeurd. Een ongekend frisse competitiestart voor de matadoren van Van Bree/ Van Bree. Onze lieve heer mag weten waar het ineens vandaan komt, maar lekker is het sowieso. In het kader van de prognostiek rees meteen wel weer de prangende vraag: “waren wij nou zo goed of waren zij nou zo slecht”. Volgende week naar Finnewolle tegen B.N.C. 2, dan zal er meer duidelijk worden. Of misschien juist ook weer niet……………………
Opstelling Godenzondes:
Invaller doelman Bennie, Wim Reer, Nonko Huttinga, Alwin v/d Boom, Erik Rouppé, Appie N. (46. Rik te Velde), Steven Mb Sonnema, Graatje Dekker, Rossie Moed, Romano uit het Westen, Heppie Friet
Statistieken:
Toeschouwers: 24
Godenzonde of the match: Graatje Dekker (staark aan de baale)
Citaat van de dag: “Steven na de rust even op het middenveld” (coach Van Bree/ stond hij al de hele eerste helft)
Erik Rouppé